Ze glimlacht als ze zich voorstelt. De soort van glimlach bij een vage herkenning. Haar houding verraadt haar ongemakkelijkheid, bij mij is het de kleur op mijn wangen. Een wederzijdse respectvolle blik als ze nog even snel d’r sigaretje rolt. Ik help mee met uitladen en duw de zwarte flightcases de lift in. Hij is anders. Ik probeer z’n scherpe opmerkingen te ontwijken en vooral niet persoonlijk op te nemen. Aan haar gezicht te zien doet hij dit vaker en begint ze er genoeg van te krijgen. Ik wist het al van tevoren en grinnik; het stoeien met de verschillende karakters houdt het werk spannend.Zodra alles op het podium staat breng ik ze naar de kleedkamer. Ze is verrast wanneer ze de inrichting ziet; niet alleen het strakke nieuwe meubilair, maar ook de tafels vol met snacks en fruit. Ze spelen al jaren, dus zouden wel wat gewend moeten zijn. Het tegendeel is weer bewezen; een goede catering zorgt in ieder geval al voor een goede sfeer.
Nog snel check ik even de Amerikaanse koelkast. Twee lagen met bier in blik, twee flessen witte wijn, twee rosé, een koelkastdeur vol met redbull, trays met spa rood en spa blauw, anderhalve literflessen met frisdrank en beleg voor op de tientallen broodjes die op het aanrecht naast de fles wiskey liggen. Hier moeten ze het wel even mee volhouden.
De soundcheck is hard; sommige nummers komen me bekend voor en ik probeer ze zachtjes mee te neuriën. Ik mis een paar woorden per zin, maar blijf aangetrokken door haar houding; heel casual maar als een echte rockstar. De gitaar lijkt veel te groot bij haar kleine gedaante en toch is het podium van haar. De mannen achter haar zijn net zo goed, maar zij is het middelpunt. Stoer, onaantastbaar en vooral onbereikbaar. Don’t fuck with her.
Dan twijfelt ze aan het eind en loopt naar me toe. Vlak voor me kijkt ze me aan terwijl ze d’r ogen bedenkelijk samenknijpt ‘…ehhmmmm’ en noemt uiteindelijk voorzichtig m’n naam, alsof ze er niet helemaal zeker van is. Opnieuw voel ik m’n wangen gloeien en zoek naar de veiligheid van de muur achter m’n rug. ‘Mag ik bij jou de gastenlijst doorgeven?’ Ik knik nonchalant en vraag of ze hem al klaar heeft. Nu is het haar beurt om tegen haar ongemakkelijkheid te vechten. Ze loopt een rondje langs d’r band terwijl ik me afvraag wat het is dat die stiekem leuke spanning teweegbrengt. Ze geeft het verfrommelde papiertje aan me. Tussen de hanenpoten onderscheid ik een paar namen die me weinig zeggen en ik bedank d’r. Ze lacht vriendelijk.
Na afloop loop ik naar de kleedkamer; de spanning is van me afgevallen door de indrukwekkende show die ze net gaven. Geen nummer van henzelf maar een waterdichte tribute aan een nog veel grotere band. Ik leun tegen de deurpost en ze komt naar me toe. Ook zij is ontspannen. Ik vraag hoe het ging en ze knikt terwijl ze aan d’r vloeipapiertje likt. D’r vingers rollen het laatste stukje van de sigaret op. ‘Ja, wel lekker eigenlijk. We zijn tevreden.’ Ik lach en vertel d’r dat het muziek van voor mijn tijd is, maar dat ik enthousiast ben geworden. We praten nog even door en de volgende dag blijkt de afsluiting van hun 2-jaar durende tour te zijn in een stadje in the middle of nowhere. ‘Nou, heb je wat te doen morgen?’ klinkt het achter me en drie minuten later staan we bij haar op de gastenlijst.
