Beers & sigs

Ze glimlacht als ze zich voorstelt. De soort van glimlach bij een vage herkenning. Haar houding verraadt haar ongemakkelijkheid, bij mij is het de kleur op mijn wangen. Een wederzijdse respectvolle blik als ze nog even snel d’r sigaretje rolt. Ik help mee met uitladen en duw de zwarte flightcases de lift in. Hij is anders. Ik probeer z’n scherpe opmerkingen te ontwijken en vooral niet persoonlijk op te nemen. Aan haar gezicht te zien doet hij dit vaker en begint ze er genoeg van te krijgen. Ik wist het al van tevoren en grinnik; het stoeien met de verschillende karakters houdt het werk spannend.

Zodra alles op het podium staat breng ik ze naar de kleedkamer. Ze is verrast wanneer ze de inrichting ziet; niet alleen het strakke nieuwe meubilair, maar ook de tafels vol met snacks en fruit. Ze spelen al jaren, dus zouden wel wat gewend moeten zijn. Het tegendeel is weer bewezen; een goede catering zorgt in ieder geval al voor een goede sfeer.
Nog snel check ik even de Amerikaanse koelkast. Twee lagen met bier in blik, twee flessen witte wijn, twee rosé, een koelkastdeur vol met redbull, trays met spa rood en spa blauw, anderhalve literflessen met frisdrank en beleg voor op de tientallen broodjes die op het aanrecht naast de fles wiskey liggen. Hier moeten ze het wel even mee volhouden.

De soundcheck is hard; sommige nummers komen me bekend voor en ik probeer ze zachtjes mee te neuriën. Ik mis een paar woorden per zin, maar blijf aangetrokken door haar houding; heel casual maar als een echte rockstar. De gitaar lijkt veel te groot bij haar kleine gedaante en toch is het podium van haar. De mannen achter haar zijn net zo goed, maar zij is het middelpunt. Stoer, onaantastbaar en vooral onbereikbaar. Don’t fuck with her.

Dan twijfelt ze aan het eind en loopt naar me toe. Vlak voor me kijkt ze me aan terwijl ze d’r ogen bedenkelijk samenknijpt ‘…ehhmmmm’ en noemt uiteindelijk voorzichtig m’n naam, alsof ze er niet helemaal zeker van is. Opnieuw voel ik m’n wangen gloeien en zoek naar de veiligheid van de muur achter m’n rug. ‘Mag ik bij jou de gastenlijst doorgeven?’ Ik knik nonchalant en vraag of ze hem al klaar heeft. Nu is het haar beurt om tegen haar ongemakkelijkheid te vechten. Ze loopt een rondje langs d’r band terwijl ik me afvraag wat het is dat die stiekem leuke spanning teweegbrengt. Ze geeft het verfrommelde papiertje aan me. Tussen de hanenpoten onderscheid ik een paar namen die me weinig zeggen en ik bedank d’r. Ze lacht vriendelijk.

Na afloop loop ik naar de kleedkamer; de spanning is van me afgevallen door de indrukwekkende show die ze net gaven. Geen nummer van henzelf maar een waterdichte tribute aan een nog veel grotere band. Ik leun tegen de deurpost en ze komt naar me toe. Ook zij is ontspannen. Ik vraag hoe het ging en ze knikt terwijl ze aan d’r vloeipapiertje likt. D’r vingers rollen het laatste stukje van de sigaret op. ‘Ja, wel lekker eigenlijk. We zijn tevreden.’ Ik lach en vertel d’r dat het muziek van voor mijn tijd is, maar dat ik enthousiast ben geworden. We praten nog even door en de volgende dag blijkt de afsluiting van hun 2-jaar durende tour te zijn in een stadje in the middle of nowhere. ‘Nou, heb je wat te doen morgen?’ klinkt het achter me en drie minuten later staan we bij haar op de gastenlijst.

Breekbaar

Ik ken hem niet, maar hij is bekend volgens de geruchten. De engelse jongens in zijn band zijn heel relaxed, bijna tegen het verlegen aan. Ze bouwen zwijgend op. Ik leid de tourmanager rond. Hij vraagt om een fles drank en ik zeg dat ik ervoor ga zorgen.

Ik loop de volle kleedkamer in met de fles in m’n handen. Dan zit hij er. Ik had geen voorstelling van hem, maar z’n onderzoekende blik verraad dat hij het is. Hij heeft iets aparts. Iets waar ik verlegen van wordt. Iets mysterieus en breekbaars, maar tegelijkertijd iets zelfverzekerds.

Achterin de zaal kunnen we niet stilstaan. De muziek dreunt in onze oren en we kijken elkaar met ongeloof aan. Dit is zó gaaf! Ik probeer de titels van de nummers te onthouden, zodat ik ze na afloop terug kan luisteren. Hij is niet meer breekbaar, maar heeft nog steeds het mysterieuze over zich. Hij gaat op in de nummers en zijn smalle gezicht op het scherm achter hem kijkt doordringend de zaal in. Z’n stem weergalmt als een noodkreet maar zonder paniek. Ik voel de adrenaline door me heen gaan. De zaal is veranderd in een dansende menigte en op het podium gaan de eerder zo verlegen jongens los achter de instrumenten.

Ik breng de borden binnen. Tweemaal vegetarisch en eenmaal vlees. Het is opmerkelijk hoe enthousiast ze worden als ik de borden op tafel zet. Ik vraag hoe de show ging en ze zijn tevreden. Even later komt de lichtman naar me toe en vraagt hoe m’n naam gespeld wordt. Ik leg het uit en zonder iets te zeggen verdwijnt hij. Dan komt hij terug met een papiertje; een gesigneerde setlist met een persoonlijke boodschap. Ik lach en bedank hem. Leuk gebaar.

Lift

De kleedkamers zijn gevuld en de band heeft al opgebouwd. Dit keer geen ingewikkelde stagesetting. De bandleden zijn er al een tijdje en vermaken zich in de kleedkamer met tijdschriften, draadloos internet en de gevulde koelkast. De frontwoman zelf komt wat later aan. Ik stel me netjes voor en leg m’n rol die avond uit. ‘Dus mocht je vragen of verzoeken hebben, dan kan je bij mij terecht.’ Ze bedankt me en blijft me aankijken. ‘Volgens mij heb ik jou wel eens eerder gezien.’ Ik glimlach en zeg ‘…dat zou kunnen.’ Zwijgend wachten we tot de liftdeuren weer opengaan.

We roken een sigaretje aan de bar nu het nog mag. De soundcheck is bezig. Ik vraag me af wat het is dat de ene artiest beter maakt dan de andere. Is het ervaring, de houding een kwestie van smaak of is het toch de muziek zelf. Wel weet ik dat ik dit mooi vind en degene naast me deelt die mening.

Nog vijftien minuten voordat de zaal open gaat. We moeten echt beginnen met de opbouw van de merchandise. Ik bied aan om alles klaar te zetten maar ze loopt mee en klimt op de tafel. We hangen de posters op en maken de tafel klaar voor de signeersessie na afloop. Ik vertel d’r dat we nog 5 minuten hebben en ze lacht. ‘Zal ik maar alvast verdwijnen dan?’. Ik grinnik en leg nog snel even uit dat ik bedoel dat het misschien een anticlimax voor de bezoekers is om de artiest al voor het optreden te zien.

Troep

Een grote naam maar ik zou geen hit kunnen noemen. Wel kijk ik uit naar vanavond; het belooft een feest te worden. Het busje parkeert aan de voorkant en zij stappen uit. Van alle verhalen van arrogantie en koelheid blijkt vanaf de eerste seconde niks te kloppen. Er hangt wel een vibe om ze heen, waardoor je direct in de gaten hebt dat dit artiesten zijn. Het is iets magisch wat bij de ene band pas op het podium verschijnt, maar wat bij de andere constant aanwezig is. Het is gelukkig een prettige vibe.

Ze is lang en mooi. Heel vriendelijk maar toch ook op zichzelf. Ik besluit dat dit een van de leukste avonden tot nu toe is. Waarom weet ik niet eens. Het klopt gewoon….misschien de sfeer, het gemak waarmee de productie verloopt of de klik met de band. Het optreden is geweldig. De zaal gaat los en zijzelf gooit op het podium alle ingetogenheid van zich af. Ik zing mee met die paar woorden die ik per nummer opvang. De cameramensen staan vlak naast haar en proberen de sfeer op beeld vast te leggen. Muziek geeft energie, dat bewijst deze avond maar weer eens.

Het is laat en ze bedanken me voor de organisatie. Ik bedank hen voor het optreden en zeg dat ik ze graag nog een keer terug zie. Ik krijg drie zoenen van haar en ze verontschuldigd zich voor de troep die ze gemaakt hebben. Ik kijk de kleedkamer in en vraag me af welke troep. ‘Dit is niks hoor, die paar bekertjes kom ik ook wel overheen!’ De twaalf gerangschikte lege blikjes en acht waterflesjes op tafel zijn weer een leuke herinnering.

Moon

Ze komt de brandtrap opgelopen en kijkt omhoog. ‘Hiya, how are you?’ ze glimlacht en antwoordt met een zwaar accent. Ik stel me netjes voor en ze herhaalt m’n naam terwijl ze me aankijkt met die bekende blik. Aardige uitspraak voor een buitenlandse. Ik merk nog niks van de door anderen voorspelde eigenwijsheid of arrogantie en wijs haar de kleedkamers. De typisch Amerikaanse vriendelijkheid ligt er dik bovenop, maar het lijkt zowaar gemeend wanneer ze me bedankt voor de ontvangst.

Ik sta aan de zijkant van het podium en realiseer me dat ik bevoorrecht ben als ik naar de overvolle zaal kijk. Ik had net zo goed vooraan kunnen staan op een andere locatie bij deze artiest. Nu doe ik gewoon m’n werk. Toch geniet ik van die paar nummers die ik meekrijg en de manier waarop ze opgaat in d’r nummers is indrukwekkend.

Ze zijn de laatste twee die vertrekken. Met hun armen om elkaar heengeslagen lopen ze naar de achteruitgang waar ik wacht om ze gedag te zeggen. Het is nu of nooit en ik vraag het. Ze staat voor me stil en pakt m’n schouders vast. Minutenlang staan we te praten over dat ene. Ze neemt me bij de arm en we lopen naar buiten. Bij de auto wijst ze plotseling naar de volle maan. ‘Do you see them as well? There, the two of them smiling down at us’ en ik knik glimlachend met tranen in m’n ogen. Ze slaat d’r arm om m’n nek en we zeggen gedag. Artiesten zijn ook mensen.

Rockstars

Een spoor van natte blote voetafdrukken op de vloer van de gloednieuwe backstage. De douche met het packman gordijn heeft z'n vuurdoop gehad door een paar 'rockstars'.....natuurlijk gezien door de ogen van de fans. We willen opruimen, want de avond heeft echt lang genoeg geduurd. De aanblik van plassen met daarin leeggelopen blikjes redbull belooft niet veel goeds voor wat we nog meer zullen aantreffen in de kleedkamer. Dit is het beeld dat veel mensen waarschijnlijk hebben van een backstage, maar doorgaans zijn de artiesten toch echt een stuk netter. Misschien ligt het aan het genre, de scene, misschien aan de afkomst van de band of gewoon de bui van die ene gitarist met z'n talloze tatoeages. Ik vraag me af of de plaatjes echt zijn. Hijzelf is zo schattig achter dat rockstar imago, dat ik vermoed dat na zijn douchebeurt de afbeeldingen van doodshoofden en vlammen door het doucheputje zijn gespoeld.

Een half uur later zijn ze weg en ziet de kleedkamer er weer schoon en opgeruimd uit voor de volgende ontvangst. Ik ben kapot...al m'n spieren doen pijn en de drang naar dat eerste biertje van de avond is enorm. Ik vraag iedereen om even stil te zijn en dit moment samen te delen. Ik trek het lipje open en het geluid van ontsnappend koolzuur klinkt honderd keer beter in mijn oren dan de muziek eerder die avond. Toch heb ik een voldaan gevoel. Een 'rockband' kan ondanks de herrie die ze produceren, de troep die ze maken en de stress die ze bezorgen toch ook z'n charme hebben. Het zijn de kleine dingetjes die m'n werk leuk maken.