Lift

De kleedkamers zijn gevuld en de band heeft al opgebouwd. Dit keer geen ingewikkelde stagesetting. De bandleden zijn er al een tijdje en vermaken zich in de kleedkamer met tijdschriften, draadloos internet en de gevulde koelkast. De frontwoman zelf komt wat later aan. Ik stel me netjes voor en leg m’n rol die avond uit. ‘Dus mocht je vragen of verzoeken hebben, dan kan je bij mij terecht.’ Ze bedankt me en blijft me aankijken. ‘Volgens mij heb ik jou wel eens eerder gezien.’ Ik glimlach en zeg ‘…dat zou kunnen.’ Zwijgend wachten we tot de liftdeuren weer opengaan.

We roken een sigaretje aan de bar nu het nog mag. De soundcheck is bezig. Ik vraag me af wat het is dat de ene artiest beter maakt dan de andere. Is het ervaring, de houding een kwestie van smaak of is het toch de muziek zelf. Wel weet ik dat ik dit mooi vind en degene naast me deelt die mening.

Nog vijftien minuten voordat de zaal open gaat. We moeten echt beginnen met de opbouw van de merchandise. Ik bied aan om alles klaar te zetten maar ze loopt mee en klimt op de tafel. We hangen de posters op en maken de tafel klaar voor de signeersessie na afloop. Ik vertel d’r dat we nog 5 minuten hebben en ze lacht. ‘Zal ik maar alvast verdwijnen dan?’. Ik grinnik en leg nog snel even uit dat ik bedoel dat het misschien een anticlimax voor de bezoekers is om de artiest al voor het optreden te zien.

Troep

Een grote naam maar ik zou geen hit kunnen noemen. Wel kijk ik uit naar vanavond; het belooft een feest te worden. Het busje parkeert aan de voorkant en zij stappen uit. Van alle verhalen van arrogantie en koelheid blijkt vanaf de eerste seconde niks te kloppen. Er hangt wel een vibe om ze heen, waardoor je direct in de gaten hebt dat dit artiesten zijn. Het is iets magisch wat bij de ene band pas op het podium verschijnt, maar wat bij de andere constant aanwezig is. Het is gelukkig een prettige vibe.

Ze is lang en mooi. Heel vriendelijk maar toch ook op zichzelf. Ik besluit dat dit een van de leukste avonden tot nu toe is. Waarom weet ik niet eens. Het klopt gewoon….misschien de sfeer, het gemak waarmee de productie verloopt of de klik met de band. Het optreden is geweldig. De zaal gaat los en zijzelf gooit op het podium alle ingetogenheid van zich af. Ik zing mee met die paar woorden die ik per nummer opvang. De cameramensen staan vlak naast haar en proberen de sfeer op beeld vast te leggen. Muziek geeft energie, dat bewijst deze avond maar weer eens.

Het is laat en ze bedanken me voor de organisatie. Ik bedank hen voor het optreden en zeg dat ik ze graag nog een keer terug zie. Ik krijg drie zoenen van haar en ze verontschuldigd zich voor de troep die ze gemaakt hebben. Ik kijk de kleedkamer in en vraag me af welke troep. ‘Dit is niks hoor, die paar bekertjes kom ik ook wel overheen!’ De twaalf gerangschikte lege blikjes en acht waterflesjes op tafel zijn weer een leuke herinnering.

Moon

Ze komt de brandtrap opgelopen en kijkt omhoog. ‘Hiya, how are you?’ ze glimlacht en antwoordt met een zwaar accent. Ik stel me netjes voor en ze herhaalt m’n naam terwijl ze me aankijkt met die bekende blik. Aardige uitspraak voor een buitenlandse. Ik merk nog niks van de door anderen voorspelde eigenwijsheid of arrogantie en wijs haar de kleedkamers. De typisch Amerikaanse vriendelijkheid ligt er dik bovenop, maar het lijkt zowaar gemeend wanneer ze me bedankt voor de ontvangst.

Ik sta aan de zijkant van het podium en realiseer me dat ik bevoorrecht ben als ik naar de overvolle zaal kijk. Ik had net zo goed vooraan kunnen staan op een andere locatie bij deze artiest. Nu doe ik gewoon m’n werk. Toch geniet ik van die paar nummers die ik meekrijg en de manier waarop ze opgaat in d’r nummers is indrukwekkend.

Ze zijn de laatste twee die vertrekken. Met hun armen om elkaar heengeslagen lopen ze naar de achteruitgang waar ik wacht om ze gedag te zeggen. Het is nu of nooit en ik vraag het. Ze staat voor me stil en pakt m’n schouders vast. Minutenlang staan we te praten over dat ene. Ze neemt me bij de arm en we lopen naar buiten. Bij de auto wijst ze plotseling naar de volle maan. ‘Do you see them as well? There, the two of them smiling down at us’ en ik knik glimlachend met tranen in m’n ogen. Ze slaat d’r arm om m’n nek en we zeggen gedag. Artiesten zijn ook mensen.

Rockstars

Een spoor van natte blote voetafdrukken op de vloer van de gloednieuwe backstage. De douche met het packman gordijn heeft z'n vuurdoop gehad door een paar 'rockstars'.....natuurlijk gezien door de ogen van de fans. We willen opruimen, want de avond heeft echt lang genoeg geduurd. De aanblik van plassen met daarin leeggelopen blikjes redbull belooft niet veel goeds voor wat we nog meer zullen aantreffen in de kleedkamer. Dit is het beeld dat veel mensen waarschijnlijk hebben van een backstage, maar doorgaans zijn de artiesten toch echt een stuk netter. Misschien ligt het aan het genre, de scene, misschien aan de afkomst van de band of gewoon de bui van die ene gitarist met z'n talloze tatoeages. Ik vraag me af of de plaatjes echt zijn. Hijzelf is zo schattig achter dat rockstar imago, dat ik vermoed dat na zijn douchebeurt de afbeeldingen van doodshoofden en vlammen door het doucheputje zijn gespoeld.

Een half uur later zijn ze weg en ziet de kleedkamer er weer schoon en opgeruimd uit voor de volgende ontvangst. Ik ben kapot...al m'n spieren doen pijn en de drang naar dat eerste biertje van de avond is enorm. Ik vraag iedereen om even stil te zijn en dit moment samen te delen. Ik trek het lipje open en het geluid van ontsnappend koolzuur klinkt honderd keer beter in mijn oren dan de muziek eerder die avond. Toch heb ik een voldaan gevoel. Een 'rockband' kan ondanks de herrie die ze produceren, de troep die ze maken en de stress die ze bezorgen toch ook z'n charme hebben. Het zijn de kleine dingetjes die m'n werk leuk maken.