Breekbaar

Ik ken hem niet, maar hij is bekend volgens de geruchten. De engelse jongens in zijn band zijn heel relaxed, bijna tegen het verlegen aan. Ze bouwen zwijgend op. Ik leid de tourmanager rond. Hij vraagt om een fles drank en ik zeg dat ik ervoor ga zorgen.

Ik loop de volle kleedkamer in met de fles in m’n handen. Dan zit hij er. Ik had geen voorstelling van hem, maar z’n onderzoekende blik verraad dat hij het is. Hij heeft iets aparts. Iets waar ik verlegen van wordt. Iets mysterieus en breekbaars, maar tegelijkertijd iets zelfverzekerds.

Achterin de zaal kunnen we niet stilstaan. De muziek dreunt in onze oren en we kijken elkaar met ongeloof aan. Dit is zó gaaf! Ik probeer de titels van de nummers te onthouden, zodat ik ze na afloop terug kan luisteren. Hij is niet meer breekbaar, maar heeft nog steeds het mysterieuze over zich. Hij gaat op in de nummers en zijn smalle gezicht op het scherm achter hem kijkt doordringend de zaal in. Z’n stem weergalmt als een noodkreet maar zonder paniek. Ik voel de adrenaline door me heen gaan. De zaal is veranderd in een dansende menigte en op het podium gaan de eerder zo verlegen jongens los achter de instrumenten.

Ik breng de borden binnen. Tweemaal vegetarisch en eenmaal vlees. Het is opmerkelijk hoe enthousiast ze worden als ik de borden op tafel zet. Ik vraag hoe de show ging en ze zijn tevreden. Even later komt de lichtman naar me toe en vraagt hoe m’n naam gespeld wordt. Ik leg het uit en zonder iets te zeggen verdwijnt hij. Dan komt hij terug met een papiertje; een gesigneerde setlist met een persoonlijke boodschap. Ik lach en bedank hem. Leuk gebaar.