Rockstars

Een spoor van natte blote voetafdrukken op de vloer van de gloednieuwe backstage. De douche met het packman gordijn heeft z'n vuurdoop gehad door een paar 'rockstars'.....natuurlijk gezien door de ogen van de fans. We willen opruimen, want de avond heeft echt lang genoeg geduurd. De aanblik van plassen met daarin leeggelopen blikjes redbull belooft niet veel goeds voor wat we nog meer zullen aantreffen in de kleedkamer. Dit is het beeld dat veel mensen waarschijnlijk hebben van een backstage, maar doorgaans zijn de artiesten toch echt een stuk netter. Misschien ligt het aan het genre, de scene, misschien aan de afkomst van de band of gewoon de bui van die ene gitarist met z'n talloze tatoeages. Ik vraag me af of de plaatjes echt zijn. Hijzelf is zo schattig achter dat rockstar imago, dat ik vermoed dat na zijn douchebeurt de afbeeldingen van doodshoofden en vlammen door het doucheputje zijn gespoeld.

Een half uur later zijn ze weg en ziet de kleedkamer er weer schoon en opgeruimd uit voor de volgende ontvangst. Ik ben kapot...al m'n spieren doen pijn en de drang naar dat eerste biertje van de avond is enorm. Ik vraag iedereen om even stil te zijn en dit moment samen te delen. Ik trek het lipje open en het geluid van ontsnappend koolzuur klinkt honderd keer beter in mijn oren dan de muziek eerder die avond. Toch heb ik een voldaan gevoel. Een 'rockband' kan ondanks de herrie die ze produceren, de troep die ze maken en de stress die ze bezorgen toch ook z'n charme hebben. Het zijn de kleine dingetjes die m'n werk leuk maken.