Lift

De kleedkamers zijn gevuld en de band heeft al opgebouwd. Dit keer geen ingewikkelde stagesetting. De bandleden zijn er al een tijdje en vermaken zich in de kleedkamer met tijdschriften, draadloos internet en de gevulde koelkast. De frontwoman zelf komt wat later aan. Ik stel me netjes voor en leg m’n rol die avond uit. ‘Dus mocht je vragen of verzoeken hebben, dan kan je bij mij terecht.’ Ze bedankt me en blijft me aankijken. ‘Volgens mij heb ik jou wel eens eerder gezien.’ Ik glimlach en zeg ‘…dat zou kunnen.’ Zwijgend wachten we tot de liftdeuren weer opengaan.

We roken een sigaretje aan de bar nu het nog mag. De soundcheck is bezig. Ik vraag me af wat het is dat de ene artiest beter maakt dan de andere. Is het ervaring, de houding een kwestie van smaak of is het toch de muziek zelf. Wel weet ik dat ik dit mooi vind en degene naast me deelt die mening.

Nog vijftien minuten voordat de zaal open gaat. We moeten echt beginnen met de opbouw van de merchandise. Ik bied aan om alles klaar te zetten maar ze loopt mee en klimt op de tafel. We hangen de posters op en maken de tafel klaar voor de signeersessie na afloop. Ik vertel d’r dat we nog 5 minuten hebben en ze lacht. ‘Zal ik maar alvast verdwijnen dan?’. Ik grinnik en leg nog snel even uit dat ik bedoel dat het misschien een anticlimax voor de bezoekers is om de artiest al voor het optreden te zien.